تاریخچه کیسه حمل و نقل: از حمل کننده یخ تا نماد فرهنگی

اما کم و بیش همین اتفاق افتاد. در اینجا داستان کامل - آمده است که این کلمه از کجا آمده است، چه کسی اولین مورد را ساخته است، و اینکه چگونه یک کیسه طراحی شده برای حمل یخ به یکی از پرمصرف ترین اجسام روی زمین تبدیل شده است.

کلمه "Tote" از کجا آمده است؟

فعلحمل کردن، به معنای حمل یا حمل کردن - مخصوصاً چیزهای سنگین - برای اولین بار در سال 1677 در انگلیسی نوشتاری آمریکایی در ویرجینیا ظاهر شد. منشا دقیق آن همچنان مورد بحث است. ایندیکشنری مریام{0}Websterآن را به عنوان آمریکایی گرایی با ریشه شناسی نامشخص طبقه بندی می کند. برخی از محققان ریشه های غرب آفریقا را پیشنهاد کرده اند، برخی دیگر به واژه های قدیمی گویش انگلیسی اشاره می کنند، اما هیچ منشا واحدی ایجاد نشده است.

در اواخر دهه 1800،حمل و نقلاستفاده روزمره غیررسمی در سراسر ایالات متحده بود. مرکبکیف حمل و نقلتقریباً در سال 1900 چاپ می شود و هر کیف{1}}بازی را که با دست حمل می شود توصیف می کند. طرحی که امروز می شناسیم چهار دهه دیگر طول می کشد تا برسد.

چه کسی کیف مدرن را اختراع کرد؟

کیف مدرن اختراع شدLL Bean در سال 1944. طرح اولیه - به نام Boat and Tote - یک کیسه برزنتی سنگین- بود که برای حمل قطعات یخ در سفرهای شکار و ماهیگیری در مین ساخته شده بود. تقریباً به همان شکلی که در هشتاد سال پیش عرضه شد، امروز در حال تولید است.

تولد کیف مدرن (1944-1950)

Leon Leonwood Bean شرکت LL Bean را در سال 1912 در فری پورت، مین، با یک محصول واحد تأسیس کرد: یک چکمه شکار ضد آب. با رشد تجارت خود، بین به تولید لباس و تجهیزات فضای باز برای شکارچیان و ماهیگیران نیوانگلند گسترش یافت.

در سال 1944، مشتریان او به روشی عملی برای انتقال بلوک های بزرگ یخ در طول سفرهای طولانی نیاز داشتند - برای سرد نگه داشتن غذا قبل از استاندارد شدن کولرهای برقی ضروری است. راه حل LL Bean Boat and Tote بود: پهن، مسطح-ته شده، ساخته شده ازبوم کار سنگین-، با دسته هایی ضخیم به اندازه ای که زیر وزن بچسبد. برای عملکرد ساخته شده است. سبک بخشی از خلاصه نبود.

با این حال دوام کیف، آن را سازگار کرده است. در دهه 1950، خانه‌داران در سراسر نیوانگلند از آن برای خواربارفروشی و کارهای خانگی استفاده می‌کردند. همان پایه صاف و دهانه عریض که آن را برای بلوک‌های یخی ایده‌آل می‌کرد، برای خرید یک هفته‌ای به همان اندازه خوب عمل کرد. اینکیسه خرید پنبه ایبسیار فراتر از زمینه اصلی خود - رفته بود و سفر طولانی کیف حمل و نقل از کاربردی به فرهنگ آغاز شده بود.

چگونه کیف های مجلسی در دهه 1960 به یک بیانیه مد تبدیل شدند؟

LL Bean Boat and Tote را در دهه 1960 با یک افزودن عمدی به روز کرد: تزئینات بوم رنگی. عملکرد تغییر نکرد، اما سیگنال بصری تغییر کرد. بوم که مدت‌ها به عنوان یک ماده صنعتی در نظر گرفته می‌شد، به شکلی متفاوت دیده می‌شد.

چرخش قاطع‌تر مد از آنجا بودبانی کشین(1908-2000)، یک چهره پیشگام در طراحی مد آمریکایی. جایی که LL Bean در حال ساخت کیف های کار بوم بود، کشین آن را طراحی کردCashin Carry Tote- یک کیف چرمی با خطوط تمیز، یک سیلوئت باز، و سخت‌افزار قفل علامت‌دار-ش. این اولین استدلال جدی بود که یک کیف{3}}به سبک می تواند به مجموعه یک طراح تعلق داشته باشد، نه فقط یک کاتالوگ کالاهای ورزشی. اینتمایز بین کیف های کاربردی بوم و لباس های مد طراحی شدهکه کشین تأسیس کرد، هنوز نحوه سازماندهی بازار امروز را شکل می دهد.

در همان زمان، ضدفرهنگ ادعای خود را بر روی کیف بوم می کرد. نسلی که مواد مصنوعی و بسته‌بندی‌های انبوه موجود در بازار-در بوم ساده را رد می‌کردند، شیئی را حمل می‌کردند که با ارزش‌های آن مطابقت داشت. این کیسه‌ها که با شعارهای نقاشی‌شده با دست تزئین شده‌اند یا تزئین نشده‌اند، این کیف‌ها نشانگر هویت خاصی هستند - که اصالت را بیش از پولیش ارزش می‌دهد. ارتباط بین کیف‌های کیف و ارزش‌های فرهنگی مترقی که برای اولین بار در دهه 1960 ایجاد شد، هرگز به طور کامل از بین نرفت.

دهه 1970 و 1980: کیف هایی که چیزی در مورد شما می گفتند

دهه 1970 طراحی کیفی شاخصی ایجاد نکرد، اما شرایط فرهنگی را که آن را احاطه کرده بود تغییر دادند. موج دوم فمینیسم، کمد لباس‌های روزمره را بازسازی می‌کرد، و لباس‌های پوشیده شده روی شانه‌های عملی-به‌طور طبیعی در لباس‌هایی که برای زندگی کاری ساخته شده‌اند، قرار می‌گرفت. آگاهی زیست محیطی نیز در حال متبلور شدن بود - اولین روز زمین در سال 1970 برگزار شد و همراه با آن ناراحتی فزاینده ای با فرهنگ یکبار مصرف به وجود آمد. کیف‌های حمل بار بدون تلاش در هر دو مکالمه جای می‌گیرند.

این جریان‌ها در دهه 1980، زمانی که نیویورک بود، به‌طور آشکارتر گرد هم آمدندرشتهکتابفروشی پارچه بوم مارک خود را معرفی کرد: بوم اردک طبیعی پنبه ای، نام فروشگاه با رنگ قرمز پررنگ چاپ شده است. این کیف یکی از شناخته‌شده‌ترین کیف‌ها در شهر شد - نه به دلیل گران یا کمیاب بودن، بلکه به دلیل ارتباط آن.

حمل یک بند استرند چیزی خوانا و مشخص گفت: این شخص می خواند. این شخص در کتابفروشی ها وقت می گذراند. این آدم سلیقه ای داره شیء ثانویه نسبت به سیگنال بود.

موزه‌های هنر، ایستگاه‌های رادیویی عمومی، مجلات ادبی و دانشگاه‌ها از همین منطق پیروی می‌کردند. کیف حمل بار اکنون ارتباط برقرار می کرد - بدون اینکه حرفی زده شود داستانی را درباره صاحبش می گفت. این تغییر، بذرهایی را کاشت که در آن به یک صنعت عظیم تبدیل می شدکیف های مارک دار و تبلیغاتیموسسات و کسب‌وکارها تشخیص می‌دهند که یک کیف{0} خوب طراحی شده بسیار فراتر از محتوای آن معنا دارد.

زیست محیطی-بیداری: دهه 1990 از طریق لحظه آنیا هیندمارچ در سال 2007

در طول دهه 1990، پرونده زیست محیطی علیه کیسه های پلاستیکی یکبار مصرف{1} در حال شکل گیری بود. پوشش علمی آلودگی پلاستیکی در اقیانوس‌ها و محل‌های دفن زباله، چیزی را که قبلاً نادیده گرفته می‌شد، قابل مشاهده کرد. کیف حمل بار - قابل استفاده مجدد، ساده و نه پلاستیکی - جایگزین واضحی بود. در کنارکیسه های پلی استر قابل استفاده مجدد، بخشی از یک تغییر گسترده تر در نحوه تفکر مردم در مورد بسته بندی یکبار مصرف شد.

دولت ها شروع به واکنش کردند. ایرلند مالیات کیسه های پلاستیکی را در 2002 - با هزینه اندکی برای هر کیسه در هنگام تسویه حساب معرفی کرد. مصرف کیسه های پلاستیکی در سال جاری بیش از 90 درصد کاهش یافته است. کشورهای دیگر این مدل را مطالعه کردند. پیام واضح بود: دوران کیسه‌های پلاستیکی یکبار مصرف رایگان به پایان رسیده بود و ظروف قابل استفاده مجدد دیگر یک اولویت خاص نبود.

نقطه عطف فرهنگی در سال 2007 بود. طراح بریتانیاییآنیا هیندمارچراه اندازی یک کیسه به نام"من یک کیسه پلاستیکی نیستم"- یک پارچه نخی ساده که با آن پنج کلمه در متن سیاه چاپ شده است، قیمتی که در دسترس باشد. در روز انتشار خود باعث ایجاد صف‌هایی در خارج از فروشگاه‌ها در چندین کشور شد، ظرف چند ساعت در چندین بازار فروخته شد و پوشش مطبوعاتی بین‌المللی را به خود جلب کرد که هیچ کمپین مد معمولی نمی‌توانست ایجاد کند. در بازارهای ثانویه، چندین برابر قیمت خرده فروشی خود فروخته شد.

کاری که کمپین در واقع انجام داد این بود که اعتقادات زیست محیطی را چیزی مطلوب و نه صرفاً الزامی جلوه دهد. کیف حمل و نقل از جایگزین مسئول برای شیء فرهنگی اصیل - عبور کرد و تغییر موقعیت انجام شد. بیشتر در مورد چگونگی ادامه این مسیر:چرا خریداران در سال 2025 هنوز از پلاستیک به سمت جایگزین های قابل استفاده مجدد دور می شوند.

کیف حمل و نقل امروز: رسانه های اجتماعی، تجمل، و سیاست

اینستاگرام کیف حمل و نقل را در مقیاسی جدید به یک سیگنال هویتی قابل مشاهده تبدیل کرد. ابزار ادبی به ویژه برجسته شد: کیف‌های کتابفروشی‌های مستقل، مؤسسات فرهنگی، و مؤسسات انتشاراتی ارزش‌های خاصی را در قالبی که برای عکس‌برداری طراحی شده بود، منتقل می‌کردند. منطق Strand از دهه 1980 در سراسر جهان پخش می شد، یک پست در یک زمان، به عنوانعادات مصرف‌کننده{0}}خودآگاه با محیط زیست به جریان اصلی تبدیل شد.

برای کسب و کارها، کیف حمل و نقل مارک دار تبدیل به یک قالب بازاریابی قابل اعتماد شد. برخلاف اکثر اقلام تبلیغاتی، یک -لوله به‌خوبی ساخته شده به طور مکرر و برای سال‌ها به صورت عمومی مورد استفاده قرار می‌گیرد - هر کدام از یک برند در یک محیط واقعی استفاده می‌کنند. محدوده ازروش های چاپ برای کیف های حمل و نقل- چاپ روی صفحه، انتقال حرارت، گلدوزی و موارد دیگر - سفارشی‌سازی را تقریباً در هر حجمی، از اجراهای کوچک تا مقیاس بزرگ، در دسترس قرار داده است.تولید OEM.

در نهایت، برندهای لوکس خطوط کاملی از محصولات خود را حول طرح‌های زیبا و شیک ایجاد کردند. Toteme، The Row، Polène و Mansur Gavriel پیروان اختصاصی خود را در میان مصرف‌کنندگانی ایجاد کردند که خواهان فرم سودمند با مواد و مهارت‌های بهتر بودند. پرادا، سلین و لوو، کیف‌های{2}}به‌سبک را در مرکز عرضه‌های فصلی خود ساختند. شکلی که در یک فروشگاه لوازم ورزشی در مین شروع شد، در برخی از تکرارهای خود، اکنون هزاران دلار فروخته می شد.

سیاست به تسریع پذیرش ادامه داد. از سال 2025، محدودیت‌های کیسه پلاستیکی یکبار مصرف در بیش از 60 کشور و در چندین ایالت ایالات متحده اعمال می‌شود. در مواردی که این محدودیت‌ها اعمال می‌شوند، حمل کیف قابل استفاده مجدد دیگر اولویت نیست - این چیزی است که مردم انجام می‌دهند.

آیا کیف‌های توت واقعاً سازگار با محیط زیست- هستند؟

با توجه به اینکه چقدر هویت مدرن کیف حمل و نقل با پایداری گره خورده است، این سوال مستحق پاسخ مستقیم است:این بستگی به مواد و تعداد دفعات استفاده از آن دارد.

یک جوراب نخی معمولی برای تولید به آب و انرژی بیشتری نسبت به یک کیسه پلاستیکی نیاز دارد. تحقیقات روی ارزیابی‌های چرخه عمر کیسه‌ها - از جمله-کارهای ذکر شده از آژانس حفاظت از محیط‌زیست دانمارک - نشان می‌دهد که کیسه‌های پنبه‌ای باید ده‌ها تا صدها بار استفاده شوند تا ردپای تولید با اجتناب از استفاده از کیسه‌های پلاستیکی جبران شود. تعداد دقیق براساس روش‌شناسی متفاوت است، اما مفهوم آن ثابت است: کیف اعتبار زیست‌محیطی خود را تنها از طریق استفاده واقعی و پایدار به دست می‌آورد. نگاهی دقیق بهچند بار یک کیسه نخی باید استفاده شود تا یکنواخت شودبه ایجاد انتظارات واقع بینانه کمک می کند.

انتخاب مواد، تصویر را پیچیده تر می کند. در میان گزینه های طبیعی،پنبه، جوت و بوم هر کدام دارای ردپای تولید متفاوتی هستند. جوت معمولاً به آب کمتری نسبت به پنبه معمولی نیاز دارد.پارچه های کرباسی و نخی از نظر وزن و دوام متفاوت هستند، که بر مدت زمان ماندگاری و بنابراین پایداری آنها در طول زمان تأثیر می گذارد.

جایگزین های مصنوعی بعد دیگری را اضافه می کنند. کیسه های پلی استر بازیافتی (RPET) پلاستیک را از محل دفن زباله در حین تولید منحرف می کند.کیسه های-بدون بافتسبک و مقرون به صرفه-اما دوام کمتری دارند. هیچ پاسخ واحدی وجود نداردکدام مواد کیسه پایدارتر است- بستگی به استفاده مورد نظر، طول عمر مورد نیاز، و آنچه "پایدار" با آن اندازه گیری می شود دارد.

برای سازمان‌هایی که کیسه‌ها را در مقیاس تامین می‌کنند،گواهینامه های زیست محیطی برای کیف های حمل و نقلمعیار قابل اعتمادتری نسبت به برچسب مواد به تنهایی ارائه می دهد. برای افراد، مفیدترین سوال این نیست که کیسه از چه چیزی ساخته شده است - بلکه این است که آیا واقعاً سالها از آن استفاده خواهید کرد یا نه. اینجاست که منافع زیست محیطی زندگی می کند.

سوالات متداول

چه کسی کیف حمل و نقل را اختراع کرد؟

کیف حمل و نقل مدرن توسط LL Bean در سال 1944 اختراع شد. طرح اصلی - Boat and Tote - یک کیسه برزنتی بود که برای حمل یخ در طول سفرهای شکار و ماهیگیری در مین ساخته شده بود. هنوز هم در حال تولید است.

اولین کیف دستی چه زمانی ساخته شد؟

تاریخچه کیف حمل و نقل مدرن به سال 1944 برمی گردد. کلمه "tote" در زبان انگلیسی نوشتاری از سال 1677 ظاهر می شود، و اصطلاح ترکیبی "tote bag" در حدود 1900 - وارد چاپ می شود، اما طرحی که امروز می شناسیم توسط تیم LL Bean ایجاد شده است.

هدف اصلی از ساخت کیف چمدانی چه بود؟

LL Bean Boat و Tote را به طور خاص برای حمل بلوک های بزرگ یخ در طول سفرهای خارج از منزل طراحی کرد. این یک ابزار کاربردی بود، نه یک آیتم مد. خانه‌داران در نیوانگلند در دهه 1950 شروع به استفاده از آن برای مواد غذایی و کارهای روزمره کردند، که تغییر آن به سمت استفاده اصلی آغاز شد.

چرا کیف های حمل و نقل اینقدر محبوب شدند؟

سه چیز به هم نزدیک شدند: نگرانی فزاینده در مورد آلودگی کیسه های پلاستیکی تقاضا برای جایگزین های قابل استفاده مجدد را ایجاد کرد، کیسه های حمل و نقل سازمانی (از کتابفروشی ها، موزه ها و دانشگاه ها) کیسه را به شکلی از بیان هویت تبدیل کردند، و کمپین Anya Hindmarch در سال 2007 باعث شد انتخاب یک کیسه قابل استفاده مجدد به جای اجباری مد شود. رسانه های اجتماعی همه این نیروها را در دهه 2010 تقویت کردند.

آیا کیسه های حمل و نقل برای محیط زیست بهتر از کیسه های پلاستیکی هستند؟

به طور کلی بله، اما فقط در صورت استفاده مکرر در طول زمان. تولید یک جوراب نخی از منابع بیشتری نسبت به یک کیسه پلاستیکی استفاده می‌کند، بنابراین مزیت زیست‌محیطی کاملاً به این بستگی دارد که هر چند وقت یکبار این زیتون جایگزین یک کیسه یکبار مصرف شود. دوام مواد و فرکانس استفاده واقعی هر دو به طور قابل توجهی بر نتیجه تأثیر می گذارند.

نمادین ترین کیف کتانی تاریخ چیست؟

نامزدهای قوی عبارتند از LL Bean Boat and Tote (اصل، بدون تغییر پس از 80 سال)، The Strand Bookstore (که طبقه بندی کت و شلوار نهادی را در دهه 1980 تعریف کرد) و Anya Hindmarch در سال 2007 "I'm NOT a Plastic Bag" (که به معنای فرهنگی دائمی کیف را تغییر داد).

کیف حمل بار عملی، سیاسی، مد روز و پایدار بوده است - گاهی اوقات به یکباره، گاهی اوقات در تنش با یکدیگر. چیزی که آن را در طول هشت دهه مرتبط نگه داشته است، هیچ کیفیت واحدی نیست. این واقعیت است که یک کف صاف، دو دسته و یک قسمت بالا باز می تواند تقریباً هر چیزی را در خود جای دهد - و در دوره های مختلف، افراد چیزهای بسیار متفاوتی برای قرار دادن در آن پیدا کرده اند.